|
|
|
|
Een voorwerp (in dit geval een stoplicht) straalt licht uit naar alle kanten, dus ook precies door het gaatje. Achter het gaatje gaan deze lichtstralen nog steeds rechtdoor, todat ze de (transparnte) achterwand raken. Daar wordt de afbeelding zichtbaar, die door deze lichtstralen wordt geprojecteerd.
Waarom staat het plaatje (de afbeelding) ondersteboven ? Eenvoudig, doordat de lichtstralen niet om een hoekje gaan, maar door het gaatje heen, rechtdoor !
En als we een stukje (venster)glas in het gaatje stoppen ?
Het (venster)glas verandert de richting van de lichtstralen niet, zoals een spiegel of vergrootglas doet. Want door een ruit zien we immers precies hetzelfde als wanneer dat raam open staat, en het glas niet in de weg zit.
Probleem: door het kleine gaatje komt meestal te weing licht. Voor een goede, onbewogen foto hebben we meer licht nodig in de kamera. Aannemende dat de lichtomstandigheden niet beinvloedbaar zijn, moeten we dus het gaatje groter maken.
Een groter gat geeft inderdaad meer licht. En uiteraard ook weer een nieuw probleem, want niets is gratis.
De 2 getekende puntjes van het voorwerp stralen in alle richtingen, dus ook door het gat.
Omdat het gat groter is, kunnen er meer lichtstralen doorheen.
Niet alleen door het midden, maar ook door de onderkant en de bovenkant van het gat.
De geprocuceerde afbeelding op de achterwand van de schoenendoos bestaat dus niet uit
een klein puntje, maar uit een grote vage vlek; iets groter dan het gat.
Dit geldt voor elk puntje van het voorwerp: ze worden elk afzonderlijk afgebeeld als een grote vage vlek. Het totaal eindresultaat levert dus een wazige afbeelding. Niet geschikt om mee te fotograferen.
Oplossing: om de lichtstralen achter het gat weer te bundelen, kunnen we een vergrootglas gebruiken. En zo ontstaat de platenkamera.
