|
|
|
|
De platenkamera werkte prima, maar was toch wat onhandig door die glazen platen. Een oprolbaar lichtgevoelig papier is toch handiger, vooral als je die kunt doordraaien zonder de kamera te hoeven openen.
De twee-oog-kamera kreeg een rol lichtgevoelig materiaal op een celluloid film. Het onbelichte rolletje onderin vlak bij de lens. Door buitenop aan het wieltje te draaien, kon de belichte foto op het bovenste rolletje worden gedraaid. Zie blauw in het plaatje.
De lichtstralen zie cyaan lopen op precies dezelfde manier als bij de platenkamera en de Camera Obscura.
Alleen ... het bovenste rolletje zit in de weg van het beeld achter de bovenste lens.
En ook is het onhandig, als het zoekerbeeld ondersteboven staat.
Beide problemen worden opgelost door vlak achter de zoeker-lens
een spiegel (donker rood) te plaatsen.
Zo wordt het beeld niet op de achterwand, maar op de bovenwand van de kamera geprojecteerd (zie rode lichtstralen). Matglasplaatje op die plek, een kapje er omheen tegen de zon, en klaar is kees.
Tevens kunnen de lenzen worden scherpgesteld, door ze eenvoudig in een buisje met schroefdraad te draaien.
En er werd een diafragma toegevoegd, waardoor het effectieve gat van de lens groter of kleiner worden gemaakt, om zo de hoeveelheid doorgelaten licht te kunnen regelen.
En tot slot een mechanische sluiter: een soort kookwekkertje met een veer, waarmee de lens redelijk nauwkeurig kon worden geopend gedurende 1/250 tot 1/30 seconde.
Maar nog niet alle problemen waren opgelost:
het beeld van de onderste lens, en het beeld van de bovenste lens waren niet exact het zelfde.
De zoeker geeft dus niet precies het beeld, dat op de foto komt (dat heet parallax).
Veel mensen uit die tijd hadden daardoor op de foto geen voeten, of geen haar op het hoofd.
Eigenlijk zou je door dezelfde lens willen zoeken en scherpstellen, als waardoor de foto wordt gemaakt. Dat gebeurt in de spiegelreflex kamera.