Fotografie - schrijven met licht
Fotografie techniek
A
A
A
Free JavaScripts provided
by The JavaScript Source
A
Diafragma en scherpte
Bij een volle lensopening komt er veel licht op de film of sensor.
Het te fotograferen voorwerp (links) bevindt zich ongeveer op de
scherpgestelde afstand.
De projectie daarvan (rechts) valt ongeveer op de sensor of film.
Echter ... als we niet helemaal precies scherpstellen
(of het voorwerp niet zuiver vlak is),
dan projecteert de lens de afbeelding vóór of áchter de film of sensor.
Op de film of sensor vallen alle lichtstralen uit de lens dan niet precies
op 1 punt, maar op een groter vlak. De foto is dan onscherp.
Hoe groter de vlek, des te groter de onscherpte.
Een beperkte mate van onscherpte is acceptabel : vlekken die kleiner zijn
dan de filmkorrel of een pixel van de sensor, kunnen we niet waarnemen
en die is dan dus ook niet storend.
Kijk zelf maar, hoe groot de de lichtpunt (links)
wordt afgebeeld op de film of sensor (het stilstaande verticale streepje rechts) :
F/2
Bij een volle lensopening (F/2) en een onscherp voorwerp,
wordt het lichtpuntjes al vrij snel een grote vlek.
Onscherpte is daardoor al vrij snel te zien, en dus storend.
F/22
Bij een klein diafragma (F/22) blijft de afbeelding van
het lichtpuntje
nog redelijk klein, doordat de lichtstralen tóch al bijna
parallel lopen. Onscherpte is daardoor veel minder snel te zien,
en dus minder snel storend.
De afstand, waarbinnen een voorwerp voldoende scherp blijft,
noemen we de scherptediepte (DOF, Depth Of Field).
Hoe kleiner het diafragma, des te groter de scherptediepte.
Om het exact uit te rekenen, zie:
Scherptediepte berekening
fototechniek
Fotografie ---- schrijven met licht
(Fotocursus van Ome P.)
Brandpunt en vergrotingsfactor
Diafragma en Belichting
Sluiter en Belichting
Diafragma en Scherptediepte
Handmatige Belichting
Automatische belichting
Berekenen van scherptediepte
Berekenen van grootste afdruk
A
Sluiter
De lens projecteert een afbeelding van de werkelijkheid
op de film of sensor, achterin de kamera.
Analoog:
De film bevat kleine korreltjes lichtgevoelig zilverbromide,
die groter worden als er licht op valt.
Dit proces kan met chemicaliën worden versterkt of gestopt.
Waar de film na belichting grotere korrels bevat,
lijkt de film donkerder.
De mate van zwarting hangt af van de gevoeligheid van de korrels,
en de totale hoeveelheid licht dat op een korrel is gevallen.
Hoe groter de korrels, en hoe minder hun aantal, des te gevoeliger de film
(Iso waarde). Maar des te duidelijker je de korrel kunt zien op een vergroting.
digitaal:
De sensor is een rechthoekige chip bestaande uit miljoenen
lichtgevoelige minuscule accu's.
Deze accu's worden electronisch volgeladen.
Als er licht op een accu valt, lopen leeg: hoe meer licht, des te sneller.
Na een tijdje wordt de lading van die miljoenen accu's gemeten.
De cellen die het felst belicht waren, zijn bijna leeg.
De cellen in het donker zijn nog bijna vol.
De rest-lading hangt af van de totale hoeveel licht die op een accu
is gevallen.
Tot hier was het nog analoog !
De spanning in de accu's wordt vervolgens versterkt
tot een meetbare waarde, door een A/D converter
omgezet in een getal, en dat getal wordt opgeslagen in een geheugenchip.
Dát is digitaal.
Door "volumeregelaar" van de de versterker verder open of dicht te draaien,
regel je de gevoeligheid van de sensor (de Iso waarde).
Hoe groter de versterking, des te gevoeliger de sensor.
Iedere versterker ruist echter een beetje. Dus met de gevoeligheid
vergroot je ook de ruis die je kunt zien op een vergroting.
Het licht uit lens, het geprojecteerde beeld, wordt echter tegengehouden door de sluiter;
tegenwoordig twee gordijnen van zwart linnen of metalen plaatjes.
Tijdens het maken van een foto gebeurt het volgende:
- De accu's van de sensor worden opgeladen.
- Het rechter gordijn (first curtain), dat vóór de film zit, schuift open naar rechts.
- De film of sensor wordt gedurende de gewenste tijd belicht.
- het linker gordijn (second curtain), dat nog links zit,
schuif naar rechts. De belichting is afgelopen.
- De ladingen van de accu's van de sensor worden gemeten.
- Beide gordijnen worden (tegen elkaar aan, dus nog steeds gesloten) naar links gebracht,
klaar voor de volgende foto.
Tegelijkertijd wordt de film doorgedraaid.
Gedurende de tijd, dat de sluiter open staat, wordt ook alle beweging
van het beeld geregistreerd. Dat kan leiden tot bewegings-onscherpte.
Hoe korter de tijd, des te minder bewegingsonscherpte.
De gordijnen bewegen niet met de lichtsnelheid;
bij korte tijden (vanaf 1/125 sec.), volgt het tweede gordijn daarom het eerste,
als het eerste zelfs nog niet ééns volledig open is !
Flitsen duurt ca. 1/10000 tot 1/1000 sec.
De gordijnen moeten op dat moment beide volledig open staan !
Flitsen is daardoor alleen mogelijk tot 1/60 seconde.
Sommige kamera's kennen 2 flitsmomenten:
- direct na het openen van het eerste gordijn (first curtain)
- direct voor het openen van het tweede gordijn (second curtain)
Gevolg hiervan is dat de belichting van het omgevingslicht
ná, of vóór de flits plaatsvindt.
De flits heeft (door de korte tijd) nooit bewegingsonscherpte,
en geeft een helder witte foto.
Het overige licht geeft door de langere belichtingstijd meestal
een "veeg"-achtige onscherpte, warmer van kleur.
Door de flitskeuze (first/second curtain) kun je kiezen, of
de bewegingsonscherpte vóór of áchter de scherpe foto aan komt.
Voor het maken van deze foto's zijn geen dieren gedood, verwond, opgejaagd, of op het nest verontrust.
Voor op- of aanmerkingen over deze pagina
klik
hier
email: philip@geens.nl
fototechniek
